Doodgeboorte is het verlies van een zwangerschap na een zwangerschapsduur van twintig weken, of nadat de foetus een gewicht van 500 gram (1 pond) heeft bereikt. Doodgeboorte kan op verschillende manieren worden gediagnosticeerd, waaronder:

- Echografie: Een echografie is een pijnloze procedure waarbij geluidsgolven worden gebruikt om afbeeldingen van de foetus te maken. Als uit een echo blijkt dat de foetus geen hartslag of beweging heeft, wordt er sprake van een doodgeboorte.

- Fetoscoop: Een foetoscoop is een dun buisje met een lampje en een camera aan het uiteinde dat in de baarmoeder wordt ingebracht. Een foetoscoop kan worden gebruikt om de foetus rechtstreeks te observeren en te controleren op tekenen van leven.

- Bloedonderzoek: Bloedonderzoek kan worden gebruikt om de niveaus van hormonen te meten die door de placenta worden geproduceerd. Als de niveaus van deze hormonen laag zijn, kan dit een teken zijn van een doodgeboorte.

- Lichamelijk onderzoek: Een lichamelijk onderzoek van de buik van de moeder kan tekenen van een doodgeboorte aan het licht brengen, zoals een gebrek aan beweging van de foetus of een afname van de omvang van de baarmoeder.

In de meeste gevallen wordt de diagnose doodgeboorte gesteld op basis van de resultaten van een echografie en lichamelijk onderzoek. Als er enige twijfel bestaat of er sprake is van een doodgeboorte, kunnen aanvullende tests, zoals een foetoscoop of bloedonderzoek, worden besteld.