De Zwarte Dood-pandemie was een builenpest die in de 14e eeuw door Europa en Azië trok en de dood van miljoenen veroorzaakte. Het sterftecijfer als gevolg van de Zwarte Dood was extreem hoog:naar schatting 30% tot 60% van de bevolking bezweek aan de ziekte. De snelheid waarmee de Zwarte Dood om het leven kwam, varieerde van persoon tot persoon, waarbij sommigen binnen enkele uren na de infectie stierven en anderen een paar dagen of weken overleefden.

Bij geïnfecteerden traden de symptomen doorgaans op binnen 2 tot 5 dagen na blootstelling aan de pestbacil. De eerste symptomen waren onder meer koorts, hoofdpijn, koude rillingen en extreme zwakte. Naarmate de ziekte vorderde, verschenen er gezwollen lymfeklieren, bekend als buboes, in de oksels, liezen of nek. Deze buboes barstten vaak uit en lieten pus en bloed vrij. In ernstige gevallen zou de pest ook inwendige bloedingen, huidverkleuring en delirium veroorzaken.

De exacte tijdsduur dat slachtoffers van de Zwarte Dood overleefden, is niet goed gedocumenteerd. Uit hedendaagse verslagen blijkt echter dat de meerderheid van de geïnfecteerden binnen een week na het begin van de symptomen stierf. Sommige individuen, vooral degenen met een sterk immuunsysteem, konden langere tijd overleven. Maar zelfs in deze gevallen waren de overlevingskansen klein.

De Zwarte Dood was een verwoestende pandemie die miljoenen levens eiste. De snelheid waarmee de ziekte om het leven kwam, droeg bij aan de wijdverbreide angst en paniek die met de pandemie gepaard gingen. Het maakte het ook moeilijk voor gemeenschappen om voor de zieken te zorgen en de doden te begraven, waardoor de impact van de ziekte nog groter werd.