De opname van zuurstof in de longen gebeurt door het diffusieproces, wat de beweging is van een stof over een semi-permeabel membraan. De diffusiesnelheid is recht evenredig met het oppervlak van het membraan, de concentratiegradiënt van de stof over het membraan, en omgekeerd evenredig met de dikte van het membraan. In de context van zuurstof in de longen:

- Uitgebreid oppervlak in de longen: De longen hebben een enorm oppervlak voor een efficiënte opname van zuurstof. Het ademhalingsepitheel, dat de bekleding van de longblaasjes vormt, biedt een groot oppervlak voor de uitwisseling van gassen tussen de lucht en de bloedbaan.

- Dun ademhalingsmembraan: Het ademhalingsmembraan, bestaande uit het alveolaire epitheel, haarvaten en hun gefuseerde basismembraan, is extreem dun. De barrière tussen de lucht en het bloed is ongelooflijk fijn en vergemakkelijkt de snelle diffusie van zuurstof.

- Hoge concentratiegradiënt: De zuurstofconcentratie in de lucht is hoger vergeleken met de zuurstofconcentratie in het bloed, vooral zuurstofarm bloed dat in de longcapillairen terechtkomt. Als gevolg hiervan is er een aanzienlijke concentratiegradiënt, waardoor zuurstof in de bloedvaten terechtkomt.

- Gedeeltelijke druk: Partiële druk is de hoeveelheid druk die wordt uitgeoefend door een specifiek gas in een gasmengsel. De drijvende kracht achter de zuurstofbeweging vanuit de lucht naar het bloed is het verschil in de partiële zuurstofdruk tussen de longblaasjes en het bloed in de haarvaten. Deze drukgradiënt bevordert ook de zuurstofdiffusie.

Deze factoren dragen gezamenlijk bij aan de snelle en efficiënte opname van zuurstof in de longen, waardoor het bloed van zuurstof kan worden voorzien voordat het naar verschillende weefsels in het lichaam wordt gepompt.