Verpleegsters die dienden in de Tweede Wereldoorlog kregen hun opleiding bij verschillende instellingen, waaronder:

1. Ziekenhuisscholen voor verpleegkunde:Veel verpleegsters hebben tijdens de Tweede Wereldoorlog een opleiding gevolgd aan verpleegscholen in ziekenhuizen. Deze programma's duurden doorgaans twee tot drie jaar en boden praktische klinische ervaring naast ervaren verpleegkundigen.

2. Onderwijsfaciliteiten voor verpleegkundigen:Verpleegkundigen hebben ook een opleiding gevolgd in speciale onderwijsfaciliteiten voor verpleegkundigen, waarvan sommige verbonden waren aan universiteiten of community colleges. Deze programma's boden rigoureuze cursussen en praktische training om verpleegkundigen voor te bereiden op verschillende gezondheidszorgomgevingen.

3. Militaire verpleegscholen:Het leger beheerde zelf verpleegscholen, speciaal voor het opleiden en aanstellen van verpleegsters voor dienst in het leger, de marine of de luchtmacht. Deze scholen legden de nadruk op militaire discipline, medische protocollen en verpleegkundige vaardigheden in oorlogstijd.

4. Verpleegkunde van het Rode Kruis:Verpleegkundigen zouden training kunnen krijgen via organisaties als het Amerikaanse Rode Kruis of het Britse Rode Kruis. Programma's omvatten vaak eerste hulp, hygiëne, noodhulp en principes van gemeenschapsgezondheidsverpleging.

5. Gespecialiseerde opleiding:Specifieke medische behoeften tijdens de oorlog vereisten ook een gespecialiseerde opleiding voor verpleegsters. Sommigen kregen aanvullende opleiding in traumazorg, anesthesie, chirurgische verpleging of psychiatrische verpleging.

Gedurende de Tweede Wereldoorlog werkten verschillende regeringen, particuliere instellingen en gezondheidszorgorganisaties samen om te zorgen voor voldoende goed opgeleide verpleegsters om aan de eisen van zowel civiele als militaire medische zorg te voldoen.