Persoonlijke kennis In de verpleegkunde verwijst theorie naar het unieke, subjectieve begrip en de ervaring die elke verpleegkundige inbrengt in de verpleegkundige-patiëntrelatie. Het omvat de waarden, overtuigingen, levenservaringen en culturele achtergrond van de verpleegkundige die hun percepties, interpretaties en reacties in de verpleegpraktijk vormgeven.

Patricia Benner, een vooraanstaand theoreticus in de verpleegkunde, onderzocht het concept van persoonlijke kennis in haar werk over de ‘fasen van klinische competentie’ en ‘van beginneling naar expert’. Benner betoogde dat naarmate verpleegkundigen ervaring en expertise opdoen, zij een diep inzicht ontwikkelen in patiëntenzorgsituaties dat verder gaat dan de toepassing van technische vaardigheden en kennis. Dankzij deze persoonlijke kennis kunnen verpleegkundigen complexe beslissingen nemen, intuïtief reageren op de behoeften van de patiënt en holistische, gepersonaliseerde zorg bieden.

Hier zijn de belangrijkste kenmerken van persoonlijke kennis in de verpleegkundetheorie:

1. Subjectiviteit :Persoonlijke kennis is geworteld in het unieke perspectief en de ervaringen van de verpleegkundige. Het is niet objectief of generaliseerbaar, maar wordt eerder beïnvloed door de interpretatie van gebeurtenissen en situaties door de individuele verpleegkundige.

2. Verhalende vorm :Persoonlijke kennis komt vaak tot uiting in verhalen of verhalen die verpleegkundigen delen over hun ervaringen. Deze verhalen bieden inzicht in de complexiteit van de verpleegkundige praktijk en de denkprocessen van de verpleegkundige.

3. Contextafhankelijk :Persoonlijke kennis wordt sterk beïnvloed door de specifieke context van de verpleegkundige zorg. Er wordt rekening gehouden met de toestand van de patiënt, de gezondheidszorgomgeving en de sociale en culturele factoren die van invloed zijn op de zorg.

4. Dynamisch :Persoonlijke kennis is niet statisch, maar evolueert naarmate verpleegkundigen meer ervaring opdoen en leren van hun interacties met patiënten, collega's en de gezondheidszorgomgeving.

5. Stilzwijgend begrip :Een groot deel van de persoonlijke kennis is stilzwijgend of impliciet, wat betekent dat het moeilijk kan zijn om het te verwoorden of te codificeren. Het gaat vaak om intuïtieve inzichten en ‘onderbuikgevoelens’ die verpleegkundigen in de loop van de tijd ontwikkelen.

6. Integratie met op bewijs gebaseerde praktijk :Hoewel persoonlijke kennis subjectief is, is deze niet in strijd met op bewijs gebaseerde praktijk. Ervaren verpleegkundigen kunnen hun persoonlijke kennis integreren met wetenschappelijk bewijs om uitgebreide, patiëntgerichte zorg te bieden.

In de verpleegkundige praktijk kan het erkennen van de rol van persoonlijke kennis het zelfbewustzijn, de reflectieve praktijk en de klinische besluitvorming van verpleegkundigen vergroten. Het benadrukt ook het belang van het ontwikkelen van narratieve competentie en storytelling als manieren om verpleegkundige ervaringen te delen en ervan te leren. Uiteindelijk draagt ​​persoonlijke kennis bij aan de holistische en humanistische benadering die de professionele verpleegkundige zorg kenmerkt.