Mensen zijn onder bepaalde omstandigheden in staat anaërobe ademhaling uit te voeren, hoewel dit niet hun primaire methode voor energieproductie is. Anaërobe ademhaling vindt plaats in afwezigheid van zuurstof en is een minder efficiënt proces vergeleken met aërobe ademhaling, waarvoor zuurstof nodig is.

Tijdens intensieve fysieke activiteit of wanneer de zuurstoftoevoer beperkt is, zoals tijdens sprinten of het inhouden van uw adem onder water, kan het menselijk lichaam tijdelijk overschakelen op anaërobe ademhaling om aan de energiebehoefte te voldoen. Dit proces omvat de afbraak van glucose, de primaire energiebron van het lichaam, zonder gebruik van zuurstof.

Anaerobe ademhaling produceert energie via een reeks chemische reacties die plaatsvinden in het cytoplasma van cellen, met name in de spieren. De afbraak van glucose zonder zuurstof leidt tot de vorming van melkzuur als bijproduct. De ophoping van melkzuur kan spiervermoeidheid en spierpijn veroorzaken, die vaak optreedt tijdens zware inspanning.

Het lichaam zet melkzuur weer om in glucose of andere bruikbare energiebronnen zodra er weer zuurstof beschikbaar is. Daarom is goed herstel essentieel na intensieve fysieke activiteit. Onder normale omstandigheden, met voldoende zuurstoftoevoer, vertrouwt het menselijk lichaam voornamelijk op aerobe ademhaling om efficiënt energie te genereren.