Eerste-persoonsverhaal van Fox Deatry

Moeder overleden plotseling – geen afscheid. Zeven dagen: kist, uitvaart, begrafenis. "Zij in de hemel, ik in de hel." Rouw = shock, ontkenning, woede – tegelijk. Functioneren terwijl je verbrijzeld wordt.

De wildernis als vluchtplaats

Als fervent wandelaar was natuur altijd mijn terugval (redde me ooit van verslaving/zelmoord). Ecotherapie: wetenschappelijk onderbouwd – natuur verlaagt stress, verbetert slaap, boost immuniteit. Ik schreef mezelf een "buitenrecept": Alaska's poolcirkel – 67 dagen duisternis in winter, 10% Alaskanen heeft SAD, hoge depressie/zelmoordcijfers. Ik wilde tastbare duisternis ervaren om mijn pijn te erkennen.

De reis

Fairbanks (356 km noordelijk Anchorage) → propellervliegtuig naar Coldfoot (10 inwoners, tussen Arctic National Park en Noorderpool Wildlife Refuge). Hello Kitty-deken van moeder meegenomen. Wandelen in sneeuw, hondenslee, sneeuhazen, vossen, rendieren. In hun ogen zag ik mijn moeder.

Zong Elvis (Can't Help Falling in Love, haar favoriet). Vroeg haar om kerstcadeau: het noorderlicht.

De aurora

Eerste avond: bewolking, onbelovend. Maar ik geloofde. En ze kwam: bruisende, elektrische swoosh → golvende, etherische afknapper in smaragd en paars. Ik huilde. Gids en anderen knuffelden me. Drie nachten keek ik uit, gewikkeld in moeders deken. Hoop keerde terug.

Afscheid

Anchorage Museum: "Goodbye Memorial" – 16 paar wanten van depressie/zelmoord-slachtoffers. Plaatje: "Genezing is een proces dat een leven en soms generaties kost." Ik kuste moeders foto. "Ik weet niet of ik ooit weer ok ben, maar de dood had een doel: ik moest pijn voelen om ontwaakt te worden. In de wildernis vrede vinden. In de duisternis haar licht zien."

---

Fox Deatry is PR-manager in LA, afgestudeerd George Washington University, verteller achter aankomende romans. Instagram/Twitter.