Een sportblessure dwingt tot rust – psychologisch en fysiek zwaar. Het plotselinge verlies van activiteit creëert een toestand vergelijkbaar met rouw. Hier zijn de stadia (Kübler-Ross) toegepast op revalidatie.

Ontkenning

Verlies van sportdeelname → ontkenning en woede. Topsporters zien zich als fysiek superieur, mentaal onbereid voor blessure. Besef van blessure → boosheid op zichzelf.

Wanhoop / onderhandelen

Geforceerde rust → onderhandelen. Gewonde atleet probeert terugkeer te versnellen: pleit bij fysio/coach met ruilhandel voor onrealistische deadline.

Depressie

Maanden inactiviteit → zelfmedelijden, terugtrekking. Profs: sport is leven, leegte creëert onbalans. Recreanten: sociaal leven via sport verdwijnt → isolatie. Hoop op herstel verdwijnt, soms besluit om sport op te geven.

Acceptatie

Realisatie: focus op fysieke revalidatie = beste kans op terugkeer. Programma werkt alleen als nageleefd → psychologische acceptatie van voorgeschreven oefeningen als effectiefste weg.

Revalidatie

Aristoteles Universiteit Thessaloniki: psychologische interventies verbeteren herstel. Sportpsychologen pleiten voor mentale vaardigheidstraining (doelstellingen) om fysiek herstel te bevorderen. Keith Henschen (Univ. Utah): 'De geest is net zo belangrijk als het lichaam. De mentale reactie op blessure beïnvloedt fysieke revalidatie.'