Terwijl stress, hormonen en slaaptekort vaak de schuld krijgen voor zoetekauw, wijst nieuw onderzoek naar een verrassende schuldige: je genetica. Een internationale studie onder 6.500 Deenen toont aan dat specifieke varianten van het FGF21-gen de kans op suikerconsumptie met ongeveer 20 procent verhogen.

Hoe een gen je snoeplust stuurt

Het FGF21-gen codeert voor een hormoon dat door de lever wordt geproduceerd. Dit hormoon speelt een sleutelrol in voedselvoorkeuren – niet alleen voor zoet, maar ook voor sigaretten en alcohol – door de neurale beloningsreactie in de hersenen te moduleren. Matthew Gillum, onderzoeker aan de Universiteit van Kopenhagen, noemt dit "inzicht in de moleculaire basis van de zoetekauw."

De hypothese: FGF21 werkt vergelijkbaar met leptine (het satiëteitshormoon) en kan de hersensignalen die ons drijven naar beloningen – zoals snoep en ijs – onderdrukken of versterken.

Wetenschappelijke nuance

David Ludwig, professor voeding en obesitas bij Boston Children's Hospital, waarschuwt voor voorbijgaande conclusies: de correlatie is "meer hypothese-genererend dan definitief." Andere ongemeten factoren in de deelnemers kunnen eveneens een rol spelen.

Toch biedt het onderzoek veelbelovende richtingen. Bij muizen zonder FGF21 werd een verdubbelde suikerinname waargenomen. Gillum wil nu onderzoeken of mensen met een volledige FGF21-tekort "suiker- of alcohol-superfreaks" zijn – en of dit gen betrokken is bij obesitas en type 2 diabetes.

Wat je kunt doen

Of genetica nu een rol speelt of niet, er zijn praktische manieren om suikerhunkering te beteugelen: stabiele bloedsuikers door regelmatig eten, voldoende slaap, stressmanagement, en het kiezen van volledige vruchten in plaats van verwerkte zoetigheden. Je genen zijn niet je lot – je omgeving en keuzes tellen mee.