Mensen ontwikkelen al vroeg in het leven manieren om stress te hanteren. Als deze copingstrategieën ontoereikend zijn, kan dat leiden tot relationele en werkgerelateerde problemen. Een gebrek aan copingvaardigheden kan ontstaan in de kindertijd, door traumatische ervaringen of later in het leven.

Belangrijke factoren

• Depressie: maakt het moeilijk om met situaties om te gaan. Therapie en het opschrijven van gevoelens helpen copingvaardigheden te bouwen.
• Ontbrekend steunnetwerk: Kinderen zonder positief ondersteunend omgeving leren geen gezonde coping. Het opbouwen van een netwerk (vrienden, therapie, steungroepen) is essentieel.
• Emotionele onvolwassenheid: Trauma in de jeugd kan de emotionele groei remmen. Alleen door het trauma aan te pakken kan men leren adequaat te copen.
• Isolatie: Weinig sociale contacten beperkt de kans om positieve copingstrategieën te leren en verergert depressie en eenzaamheid.
• Verdedigingsmechanismen: Ontkenning van de werkelijkheid belemmert realistische coping. Realiteitsoriëntatie helpt betere vaardigheden te ontwikkelen.

Professionele hulp (therapie, counseling) kan een groot verschil maken bij het verbeteren van copingvaardigheden.