Glycolzuur is een sterke alfahydroxyzuur (AHA) die rimpels, droogheid en pigmentatie verbetert. Maar bij keloïden – diepe, verhoogde littekens die groeien *buiten* de oorspronkelijke wond – is glycolzuur niet alleen ontoereikend, maar potentieel gevaarlijk.

Wat glycolzuur wél doet

In lage concentraties (dagelijkse crèmes) exfolieert het oppervlakkig. In hogere concentraties (chemische peeling) verwijdert het de allerbovenste huidlaag. Helpt bij fijne rimpels, acne, oneffenheden. *Maar het penetreert niet diep genoeg om keloïdweefsel te verwijderen.* Hooguit kan het het oppervlak iets verzachten.

Het risico: irritatie = nieuwe keloïden

Mensen met keloïdneiging ontwikkelen littekens al bij *minimale* huidschade. Een glycolzuurpeeling veroorzaakt gecontroleerde irritatie en soms blaarvorming – precies de trigger voor een *nieuwe* keloïde of verergering van de bestaande. De American Osteopathic College of Dermatology waarschuwt expliciet hiervoor.

Wat wél werkt bij keloïden

• Eerste keus: Intralesionale corticosteroïde-injecties (verzachten én verplattenuw litteken).
• Alternatieven: Cryotherapie, chirurgische excisie, lasertherapie (v.a. pulsed dye laser – vlakken en verminderen pigmentatie), siliconengels/plasters.

Waar glycolzuur *wel* voor geschikt is

Ondiepe, ingetrokken littekens (atrofisch). De gestimuleerde celvernieuwing kan de omringende huid opbouwen, waardoor het litteken minder diep oogt. Meerdere behandelingen nodig.

Conclusie: bij keloïden geen zelfexperimenten met zuren. Raadpleeg een dermatoloog voor bewezen, veilige behandelingen.