Wat is natriumdichlooracetaat?

Natriumdichlooracetaat, vaak afgekort tot DCA of dichlooracetaat, is een gebufferde vorm van dichloorazijnzuur. Deze synthetische verbinding heeft in wetenschappelijke kringen aandacht getrokken vanwege potentiële toepassingen in kankeronderzoek. In tegenstelling tot het vrije zuur is de genatride vorm niet bijtend en kan het oraal worden ingenomen zonder verbrandingen te veroorzaken.

Huidige medische status

Het is belangrijk te benadrukken dat DCA niet is goedgekeurd door de FDA als geneesmiddel. Daardoor is het niet verkrijgbaar als farmaceutisch product via reguliere kanalen. Patiënten die geïnteresseerd zijn in deze experimentele benadering, moeten dit uitsluitend bespreken met hun behandelend arts, aangezien het onderzoek nog in een vroege fase verkeert.

Bevestigde toepassingen

Op dit moment is het enige erkende medische gebruik van natriumdichlooracetaat de verwijdering van wratten en andere goedaardige huidgroeiën. Er is onderzoek gedaan naar de werking bij melkzuuracidose (een opstapeling van melkzuur in het bloed) bij zeldzame metabolische ziekten, ernstig hoofdletsel en malaria, maar de resultaten waren niet eenduidig en bijwerkingen bleken een probleem.

Wetenschappelijke theorieën over kanker

Onderzoekers van de Universiteit van Alberta richtten hun aandacht op de mitochondriën – de energiecentrales van de cel. In kankercellen functioneren deze mitochondriën vaak afwijkend, wat de cel in leven houdt ondanks schadelijke mutaties. Omdat DCA een sleutelenzym in de mitochondriën kan beïnvloeden, theoretiseerden de wetenschappers dat de stof de mitochondriale functie zou kunnen normaliseren, waardoor kankercellen weer 'normaal' gedrag zouden vertonen en mogelijk zouden afsterven.

Laboratoriumresultaten

Een studie gepubliceerd in Cancer Cell (januari 2007) toonde aan dat DCA de groei van kankercellen in laboratoriumopstellingen vertraagde. Ratten die via het drinkwater DCA kregen, ontwikkelden significant langzamere tumorgroei dan de controlegroep. Een veelbelovend resultaat was dat DCA geen schadelijk effect leek te hebben op gezonde weefsels, in tegenstelling tot klassieke chemotherapie.

Vervolgonderzoek wijst erop dat DCA effectief kan zijn tegen hersentumoren, borst- en longkankercellen. Daarnaast lijkt bestraling effectiever tegen prostaatkankercellen na voorafgaande blootstelling aan DCA. Bij ratten met borstkanker remde de stof metastasering, en mild tot matig invasieve endometriumkankercellen bleken gevoeliger voor celdood na behandeling.

Veiligheid en risico's

In de Verenigde Staten mogen alleen artsen die betrokken zijn bij officiële onderzoeksprogramma's DCA legaal verkrijgen. Sommige patiënten proberen de stof via internet te bemachtigen, maar de American Cancer Society waarschuwt dat veel leveranciers industriële of technische kwaliteit aanbieden, wat niet voldoet aan farmaceutische standaarden.

De bekende bijwerkingen zijn zorgwekkend: zenuwschade (met zwakte en gevoelsverlies), leverschade, lage bloedsuikerspiegel en – in dierstudies – zelfs het veroorzaken van leverkanker. Deze risico's maken zelfmedicatie zeer gevaarlijk.

Conclusie

Hoewel preklinische resultaten interessant zijn, blijft DCA een experimentele stof zonder bewijs van effectiviteit en veiligheid bij de mens. Patiënten worden ten strengste aangeraden geen eigen initiatief te nemen, maar de opties te bespreken met hun oncoloog.