De erfelijkheid van Parkinson is complex en nog niet volledig opgehelderd. De grote meerderheid van patiënten heeft géén familiegeschiedenis van de ziekte. Schattingen variëren: de Parkinson's Disease Society stelt 5% van de gevallen erfelijk, terwijl de Amerikaanse National Library of Medicine 15% noemt.

Geïdentificeerde genen

Bij families met meerdere gevallen zijn zeven genen gevonden met mutaties die de vatbaarheid vergroten: SNCA (PARK1), UCHL1 (PARK5), LRRK2 (PARK8), PARK3, PARK2, PARK7 en PINK1 (PARK6). Deze genen garanderen niet dat je ziek wordt – ze verhogen alleen de kans. Sommige worden autosomaal dominant doorgegeven (één kopie volstaat), andere autosomaal recessief (twee kopieën nodig).

Omgevingsfactoren

Oorspronkelijk dacht men dat omgevingsfactoren de enige oorzaak waren. Bij patiënten zonder familiegeschiedenis kunnen ze een grote rol spelen. Zelfs met genetische aanleg worden omgevingsfactoren als deknipper gezien. Risicoverhogende factoren zijn onder andere: blootstelling aan pesticiden/insecticiden, foliumzuurtekort, hoofden nekletsel, en lage oestrogeenspiegels bij vrouwen. Let op: blootstelling betekent niet dat je ziek wordt.

Antioxidanten en genetische tests

Er zijn aanwijzingen dat antioxidanten (zoals co-enzym Q10, choline, L-tyrosine, omega-3, creatine, vitamines B, C, D, E) de aanvang kunnen vertragen of progressie verminderen. Genetische tests bestaan, maar hebben beperkte voorspellende waarde: het hebben van de genen betekent niet zeker ziek worden, en het niet hebben sluit Parkinson niet uit.