Pinta, in het Nederlands soms aangeduid als lota-huidziekte, is een bacteriële infectie veroorzaakt door Treponema carateum – een naaste verwant van de syfilisbacterie. De naam 'pinta' komt van het Spaanse woord voor 'geschilderd' of 'gevlekt', een verwijzing naar de kenmerkende huidverkleuringen. De ziekte komt voornamelijk voor in het Caribische gebied, Midden- en Zuid-Amerika, en treft met name landelijke, arme regio's.

Symptomen: drie stadia

De ziekte verloopt in drie fasen met toenemende ernst:

• Primair stadium: Een kleine, onpijnlijke letsel (vaak op de benen) na een incubatietijd van 2-4 weken.
• Secundair stadium: Weeks tot maanden later verschijnen schilferende, jeukende vlekken die zich over het lichaam uitbreiden. Bij donkere huid zijn ze blauw-zwart tot lichtbruin; bij lichtere huid roze tot donkerbruin.
• Tertiair stadium (jaren later): Permanente pigmentveranderingen, verdikking van de huid en soms misvormingen. De vlekken worden breder en duidelijker met de tijd.

Kinderen en jongvolwassenen (tot ca. 30 jaar) zijn het meest kwetsbaar.

Oorzaken en overdracht

Pinta is besmettelijk via directe huid-op-huidcontact. Insecten (vooral muggen) kunnen de bacterie ook overdragen door de huid te prikken. Slechte hygiëne en overbevolking bevorderen de verspreiding.

Preventie

• Vermijd huidcontact geïnfecteerde personen.
• Gebruik insectenwerende middelen en muggennetten in risicogebieden.
• Verbeter hygiëne en sanitaire voorzieningen.
• Vaccinaties en educatie hebben de incidenties sinds de jaren '80 drastisch gedaan dalen.

Behandeling

De standaardbehandeling is een enkele injectie benzathinepenicilline. Alternatieven bij penicilline-allergie: erythromycine of tetracycline (orale kuren). Bij vroege behandeling verdwijnen de symptomen vaak binnen 24 uur. Zepen met deze antibiotica kunnen helpen bij residuele vlekken.

Vergelijkbare aandoeningen

Pinta lijkt op syfilis (deze treft ook innerlijke organen), tinea versicolor (gistinfectie, vaak op rug/borst), en andere treponematosen als yaws en bejel. Een arts kan het verschil maken via bloedonderzoek en huidbiopsie.