Kinderobesitas treft alle rasgroepen en etnische achtergronden. In de VS is 18% van de adolescenten (12-19 jaar) obees, 20% van de 6- tot 11-jarigen en 10% van de 2- tot 5-jarigen. Overgewicht in de kindertijd voorspelt vaak volwassen obesitas, tenzij eet- en bewegingspatronen veranderen. Herkenning is makkelijk, behandeling lastig.

Historische trend: van 4% naar 20% in 45 jaar

De National Health and Nutrition Examination Survey volgt cijfers sinds de jaren '60:

• 1963-1970: 4,2% (6-11 jr) en 4,6% (12-19 jr) obees.
• 1988: 11,3% en 10,5%.
• 2001: >16% (6-11 jr).
• 2007-2008: 19,6% (6-11 jr) en 18,1% (12-19 jr).
• 2- tot 5-jarigen: van 5% (1971) naar 10,4% (2008).

De stijging loopt parallel met volwassen obesitas (13,3% in de '60 → 34,1% in 2006).

Oorzaken: geen enkel vetgen, wel gezinspatronen

Dr. Robin Drucker (Palo Alto Medical Foundation): geen enkel gen verklaart de explosie. Wel speelt gezinscultuur een grote rol. Kind met één obeeze ouder = 3x kans op volwassen obesitas; twee obeeze ouders = 10x kans. Ouders met slechte voedings-/bewegingsgewoonten geven die door. Kinderen zijn minder obees dan volwassenen, maar de curve is vergelijkbaar.

Maatschappelijke schuldigen: fast food, gaming, smartphones

• Fast food-uitgaven: $6 miljard (1970) → $142 miljard (2006).
• Gaming: eerst arcade (fysieke inspanning), nu 38% huishoudens heeft console (2008).
• Smartphones (2011): 22-84% van <18-jarigen heeft mobiel; bijna alle toegang tot mobiel apparaat. Spelen zonder te bewegen.

Innovatie eist zijn tol van de kindertaille.

Lichamelijke opvoeding: verdwenen basisonderdeel

Ooit vast onderdeel van het curriculum. In 2011 weinig landen dagelijkse gym. Meestal wel verplichte LO, maar uitvoering zakt. Californië (jaren '50 pionier) zag aan eind 20e eeuw <25% leerlingen halen 4 van 5 fitheidstandaarden. Wetgevers willen keerdraaien, maar geldtekorten belemmeren nieuwe programma's.

Conclusie

Kinderobesitas is een complex, multifactorieel probleem. Genetica speelt een rol, maar omgeving (voedselomgeving, beweegcultuur, schermtijd, schoolbeleid) is de drijvende kracht. Oplossingen vragen om geïntegreerde aanpak: gezin, school, overheid, voedingsindustrie.