Ik was altijd een grote, atletische kerel. Op mijn piek: 1,90 m, 125 kg, 56 cm biceps, 163 cm borst. Ik rende de 40 yard in 4,5 seconden – profvoetbal lag voor de hand.

Ik koos voor het leger, drie tours in Afghanistan met de 82nd Airborne Division. Ik hield van mijn werk, was getrouwd met Kelsey, vader van dochter Chloe. Echtgenoot, vader, soldaat: mijn identiteit.

10 april 2012: een leven veranderen in een fractie van een seconde

Routine missie, gebied geveegd op mijnen. Ik zette mijn rugzak neer. Een verborgen IED ontplofte. Eén arm en één been direct weg. Het andere been hing aan een draadje, viel later tijdens de operatie af. Twee dagen later werd mijn overgebleven arm geamputeerd door necrose.

Toen ik wakker werd, dacht ik verlamd te zijn. Mijn zwager Josh was eerlijk: "Je bent niet verlamd, maar beide armen en benen zijn weg." Op mijn 25ste verjaardag, 14 april 2012, kreeg ik deze definitieve diagnose.

Leven als viervoudig geamputeerde

Ik haatte wie ik was geworden. Opgezwollen gezicht, 63 kg, schaamte, angst dat Kelsey me zou verlaten, dat Chloe me een monster zou noemen. Rouw, afhankelijkheid, geen controle. 13 operaties. Fantompijnen verwoesten me. Ik wilde dood.

Een experimentele ketamine-coma van vijf dagen resette mijn pijnniveaus. Ik kon weer nadenken. Mijn realiteit: viervoudig geamputeerde. Mijn keuze: opgeven of leven.

Mijn vrouw en dochter: mijn reden

Kelsey bleef, dag en nacht. Chloe zag me als dezelfde vader. Foto's van hen aan de muur dreven me aan. Ik moest de man en vader zijn die ik was.

Revalidatie met wraak

Eerste dag: één uur, fysiek gebroken. Maar ik kwam terug. Elke dag. Revalidatie werd een 40-uurs werkweek. Alles opnieuw leren. Buikspieroefeningen tot ik flauw viel. Beenhoogtes met stumpen. Protheses. Staan. Lopen. Mijn eerste dag: doel was één rondje de kamer. Ik liep drie. Ik huilde van opgetogenheid. Artsen voorspelden drie jaar; ik deed het in negen maanden.

Vandaag

Ik loop, ren, rijd, zwem, dans, skydivemountainbike, snowboard, doe CrossFit. Natuurlijk mis ik mijn oude leven. Maar stil staan bij wat niet te veranderen is, is zinloos.

Ik noem mezelf niet een 'gewonde krijger'. Wie zich als gewond ziet, focust op de blessure. Ik ben dezelfde 'ik' als vroeger – nu een man met littekens die kiest om het leven ten volle te leven.