In de verpleegkunde richten traditionele diagnoses zich op problemen en tekortkomingen. Wellness-verpleegkundige diagnoses gaan een stap verder: ze richten zich op de bereidheid en capaciteit van de patiënt om naar een hoger gezondheidsniveau te groeien. In plaats van "wat is er mis?", vragen we: "wat kan er beter?" en "is de patiënt klaar om die stap te zetten?"

Twee essentiële voorwaarden

Een wellness-diagnose is alleen geldig wanneer beide voorwaarden vervuld zijn:

1. Emotionele bereidheid: De patiënt uit uitdrukkelijk de wens om deel te nemen aan interventies die leiden tot verbetering. Bijvoorbeeld: een patiënt na knievervanging die zegt: "Ik wil graag leren lopen met hulpmiddelen." Zonder deze motivatie kan de diagnose niet worden gesteld.
2. Fysieke capaciteit (status/functie): De patiënt moet fysiek in staat zijn om de benodigde acties uit te voeren. Dezelfde kniepatiënt met een tromboose in het been kan emotioneel wel bereid zijn, maar fysiek niet deelnemen aan oefentherapie.

Beoordeling in de praktijk

Verpleegkundigen beoordelen bereidheid via:

• Patiëntinterviews en observatie
• Luisteren naar verhalen over coping en zelfvertrouwen
• Noteren van veranderingen in gedrag (bijv. een moeder die haar baby nu wel vastneemt en zegt: "Ik voel me zekerder")

Hoe een wellness-diagnose te formuleren

In tegenstelling tot standaard diagnoses (probleem + gerelateerde factoren), beginnen wellness-diagnoses met "Bereidheid voor..." gevolgd door het gewenste gezondheidsgedrag:

• "Bereidheid voor verbeterde voeding"
• "Bereidheid voor verbeterd beheer van therapeutisch regime"
• "Bereidheid tot betere coping"
• "Bereidheid voor verhoogde religiositeit/spiritualiteit"

Deze diagnoses leggen de focus op kracht, autonomie en groei – de kern van preventieve en promotieve zorg.