Nierschade is niet herstelbaar, maar symptomen kunnen stadiagewijs worden behandeld. Vroeg: hypertensie en proteïnurie. Later: anemie, hyperfosfatemie. Behandelingseffectiviteit vereist maandelijkse afstemming tussen arts en patiënt.

ACE-remmers (eerste keus)

• Verlagen bloeddruk en proteïnurie (bijna altijd bij chronische nierschade).
• Meeste patiënten verdragen goed; meest voorkomende bijwerking: droge hoest (3–5%, NephrologyChannel).

ARB's (Angiotensine-receptorblokkers)

• Alternatief of toevoeging aan ACE-remmers; vergelijkbaar effect op proteïnurie, goed verdraagbaar (NIDDK).

Prednison

• Veel bijwerkingen (gewichtstoename, vetherverdeling, emotioneel, hyperactiviteit, botdichtheidsverlies, maagzweer).
• Kan sterk proteïnurie verlagen, maar risico's zwaarder → alleen bij ernstige proteïnurie (MayoClinic).

CellCept (mycofenolaat-mofetil)

• Immunosuppressivum, alleen of met prednison, voor lagere proteïnurie.
• Patiënten die niet op prednison reageren, reageren vaak wel op CellCept.
• Nuttig post-transplantatie (Transplantation Proceedings, 2008). Weinig bijwerkingen (tijdelijke maagklachten).

Erytropoëtine (EPO)

• Behandelt anemie: hormoon voor rijping rode bloedcellen, normaal geproduceerd door nieren. Bij gescarde nieren → synthetische EPO nodig.

Fosfaatbinders

• Bij gevorderde nierschade: hyperfosfatemie → jeuk, botverlies.
• Binders (bijv. TUMS: calciumcarbonaat) binden overtollig fosfaat in darmen.