Slaapapneu wordt gediagnosticeerd met een slaaponderzoek (ademhaling, zuurstof, hartslag). Twee hoofdvormen: thuistest en laboratoriumtest (polysomnografie).
Thuisslaaptest
- Voor patiënten met hoge waarschijnlijkheid op obstructieve slaapapneu (OSA), zonder ernstige hart/longziektes.
- Patiënt legt sensoren zelf aan (ademhaling, SpO2, ECG).
- Goedkoper, comfortabeler (eigen bed), minder sensoren.
- Nadeel: minder data, geen diagnostiek van andere slaapstoornissen, niet geschikt bij comorbiditeit.
Polysomnografie (in lab)
- Goudstandaard: EEG (hersengolven), EOG (oogbewegingen), EMG (beenbewegingen), ademhaling, SpO2, ECG.
- Diagnosticeert OSA, centrale apneu, periodieke ledematbewegingsstoornis, narcolepsie, etc.
- Mogelijkheid tot direct CPAP-titratie dezelfde nacht (split-night study).
Andere tests
- Oximetrie alleen: onvoldoende (veel apneupatiënten hebben normale SpO2).
- Multiple Sleep Latency Test (MSLT): dagtest voor narcolepsie.
- Actigrafie: polsbandje meet waak/slaap cycli (circadiaanse ritme).
Bloedonderzoek?
Geen specifieke bloedtest voor slaapapneu. Wel nuttig voor differentiaaldiagnose: TSH (hypothyreoidie nabootst apneu), ferritine (rusteloze benen → slaapklachten).
Keuze
Huisarts/slaapspecialist bepaalt welke test geschikt is. Thuistest als screening; polysomnografie bij onzekerheid, comorbiditeit of twijfel.
