Hypotonie, of verminderde spiertonus, bij een pasgeborene kan tijdelijk zijn of wijzen op een aangeboren of verworven aandoening. Vroegtijdige herkenning en interventie zijn cruciaal voor de ontwikkeling van het kind.

Tijdelijke oorzaken

Prematuriteit is de meest frequente oorzaak: het centrale zenuwstelsel is nog onvolwassen. Deze baby's liggen vaak in een 'kikkerpoot'-houding. De hypotonie verbetert naarmate het zenuwstelsel rijpt, tenzij andere factoren (zoals hersenschade) ook spelen.

Andere tijdelijke oorzaken: infecties, ademnood, moedermedicijnen (magnesiumsulfaat, pijnstillers, spinale anesthesie) en tijdelijke myasthenia gravis (bij 12% van zuigelingen van moeders met de aandoening).

Aangeboren afwijkingen

Chromosomale afwijkingen (Down-syndroom, Prader-Willi), familiale spieraandoeningen en metabole ziekten kunnen permanente hypotonie veroorzaken. Down-syndroom is de meest voorkomende aangeboren oorzaak. Fysiotherapie kan de spierkracht verbeteren, hoewel de spiertonus vaak laag blijft ten opzichte van leeftijdsgenoten.

Verworven aandoeningen

Geboortetrauma kan hersenschade (door bloeding of zuurstoftekort), zenuw- of wervelkolomletsel veroorzaken. Aangeboren infecties (toxoplasmose, rodehond, CMV, herpes) zijn een andere bron. De uitkomst varieert: sommige kinderen verbeteren, anderen blijken stabiel of verergeren.

Behandeling en outlook

De eerste stap is het vaststellen van de oorzaak. Vroegtijdige fysio- en ergotherapie helpen het kind zijn potentieel te bereiken. Hoewel de spiertonus mogelijk niet volledig normaliseert, kan de functionele vaardigheid aanzienlijk verbeteren.