Hersenen gebruiken neurotransmitters als chemische boodschappers. Dopamine is er een van – slechts ~0,3% van hersencellen gebruikt het, maar het speelt een vitale rol in beloning, aandacht en bewegingscontrole (McGill University). Omdat onderzoekers dopamine niet direct kunnen meten, vertrouwen ze op dopaminemarkers voor indirecte indicaties.

Doel van dopaminemarkers

Markers helpen onderzoekers dopamine-niveaus te begrijpen. Bijvoorbeeld: veel onderzoekers onderzoeken of hoge dopamine schizofrenie veroorzaakt (Howes & Kapur, Schizophrenia Bulletin, 2009). Markers laten toe na te gaan of schizofrenie-patiënten hogere niveaus hebben.

Functie: soorten markers

Volkow et al. (Annals of Neurology, 2004) bestudeerden presynaptische markers (chemicaliën die dopamine verzamelen na vrijgave) en postsynaptische markers (dopaminereceptoren). Zij toonden aan dat mensen met de leeftijd neigen zowel dopamine-transporters als receptoren te verliezen.

Gebruik in diagnostiek

Parkinson-patiënten hebben lagere dopamine in de substantia nigra. Meetbare markers maken diagnostiek makkelijker. Loeffler et al. (Journal of Neural Transmission, 1995) onderzochten cerebrale ruggenmergvloeistof van konijnen als indirecte maat.

Moeilijkheden en beperkingen

Indirect meten leidt tot nauwkeurigheidsproblemen. Cannon & Greenamyre (Neuroscience Letters, 2009) wijzen erop dat neuron-specifiek nucleair eiwit (vaak gebruikt als marker) niet altijd fluctueert met dopamine-niveaus, en dus misschien geen bruikbare marker is.