De nieren reguleren vloeistoffen en elektrolyten. Bij nierfalen (acuut of chronisch) ontstaat een gevaarlijke onevenwichtigheid die tot ernstige complicaties kan leiden.

Kalium (hyperkaliëmie)

De nieren scheiden kalium uit. Ophoping in het bloed veroorzaakt buikkrampen, vermoeidheid, spierzwakte, verlamming en kan de hartslag vertragen tot hartstilstand.

Natrium (hypernatriëmie)

Natrium regelt vochtbalans, zenuw-spierfunctie en zuur-basebalans. Bij nierfalen kan hypernatriëmie desoriëntatie, spiertrekkingen, verhoogde bloeddruk en zwakte geven.

Magnesium (hypermagnesiëmie)

Nierfalen is de meest voorkomende oorzaak. Overmaat magnesium dempt het zenuwstelsel, verlaagt bloeddruk en hartslag, en kan in ernstige gevallen leiden tot coma en hartstilstand.

Fosfor en calcium: een gevaarlijke balans

Nierfalen veroorzaakt fosforretentie, wat calcium verlaagt. Lage calcium geeft spierspasmen, insulten en abnormale hartritmes. Lange termijn hoge fosfor leidt tot botdemineralisatie, vaatverkalking, vergrote linkerkamer, hypertensie en hartfalen.