Jim Hardy’s theorie

In 2005 publiceerde Jim Hardy “The Plane Truth for Golfers”: er zijn twee fundamentele zwaaitypes. Elke golfer moet ontdekken welk type hem ligt en de bijbehorende lichaamsbewegingen oefenen.

One-plane zwaai

• Staat verder van de bal.
• Schouders draaien op een hellend vlak.
• Armen zwaaien rondom de borstkas (ronde beweging).
• Knuppel beweegt op een vlak vlak; linkerarm en schouders op één lijn bovenaan de backswing.
• Voorbeeld: Peter Jacobsen (winnaar PGA Tour 2003, US Senior Open 2004 na switch).

Two-plane zwaai

• Staat dichter bij de bal.
• Meer rechtop, steilere zwaai.
• Linkerarm op steiler vlak dan schouders.
• Vereist meer aanpassingen tijdens de zwaai voor consistentie.
• Voorbeelden: Jack Nicklaus, Hale Irwin.

Evolutie en les

Hardy’s theorie was populair (PGA Teacher of the Year), maar vervaagde na 2010 door kritiek op afstandsverlies en onhandige posities. Opvolger ‘Stack & Tilt’ was ook kortlevend. Les: een instructeur die zich richt op grondbeginselen (grip, houding, balans, timing) levert duurzamere verbetering dan de laatste mode-theorie.