Rauwe oesters zijn een delicatesse die niet langer alleen aan de kust te vinden is. Restaurants en raw bars door het hele land serveren ze, vaak nature of met een sprankje citroen of azijn. De smaak varieert van zilt bij middelgrote tot grote exemplaren tot zoeter bij kleinere oesters. Maar naast culinaire genot berusten er ook risico's en verrassende voordelen.

Bacteriële risico's: Vibrio vulnificus

Een "slechte" oester kan beladen zijn met bacteriën, met name Vibrio vulnificus. Symptomen van infectie zijn koorts, maagkrampen, misselijkheid, braken en diarree. Bij kwetsbare groepen (mensen met AIDS, diabetes, kanker, leverziektes) kan dit leiden tot septische schok, huidverlies, nierschade en zelfs de dood. De FDA waarschuwt dat 40% van de onbehandelde V. vulnificus-infecties dodelijk loopt. Een besmette oester is vaak moeilijk te herkennen, maar kan droog, vervormd of een extreme foeterende geur hebben.

Aphrodisiakum: feit of fabel?

Eeuwenlang worden oesters gezien als aphrodisiakum. Wetenschappelijk onderzoek geeft nu enige ondersteuning: oesters zijn rijk aan zink, essentieel voor testosteronproductie en spermakwaliteit. Bovendien bevatten ze D-asparaginezuur en N-methyl-D-aspartaat, aminozuren die in dierproeven de testosteron- en progesteronspiegel verhoogden. Let op: bij gaarmaken nemen deze effecten sterk af.

Voedingsbom

Vijf tot zes rauwe oesters leveren de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid aan ijzer, koper, jodium, magnesium, calcium, zink, mangaan en fosfor. Ze zijn laag in cholesterol (ca. 55 mg per 6-8 oesters) en calorieën (±69 kcal), maar rijk aan vitamines A, C, D, thiamine, riboflavine en niacine.

Advies voor zwangeren

Vanwege het bacteriële risico wordt zwangeren afgeraden rauwe oesters te consumeren. Gegaarde oesters zijn een veilige alternatief.