De Snellen-oogtest

De Snellen-kaart, ontworpen in de jaren 1860 door Hermann Snellen, is de standaard voor het meten van gezichtsscherpte. De test bestaat uit 11 rijen letters of symbolen die steeds kleiner worden. Gemeten wordt op 20 voet (≈6 meter) afstand; met spiegels kan deze afstand gesimuleerd worden in kleinere ruimtes.

Interpretatie van 20/70

Een visus van 20/70 betekent dat de patiënt op 20 voet nog kan zien wat een normaal gezichtsvermogen al op 70 voet zou waarnemen. Op de Snellen-kaart komt dit overeen met het lezen tot ongeveer de derde rij. Dit wordt beschouwd als lage gezichtsscherpte, maar niet als wettelijke blindheid (die in de VS gedefinieerd wordt als 20/200 of slechter).

Beperkingen van de Snellen-test

De test meet alleen gezichtsscherpte (centraal, hoog-contrast zien). Andere aspecten als dieptewaarneming, perifer gezichtsveld, contrastgevoeligheid en kleurenzien worden niet getest. Een persoon met 20/70 kan dus nog andere visuele beperkingen hebben.

Rijvaardigheidsvereisten

In de meeste Amerikaanse staten mag men niet rijden als de visus in beide ogen niet verbeterbaar is tot beter dan 20/70, zelfs met correctie. Sommige staten staan alleen overdag rijden toe. Als één oog 20/70 is en het andere beter, is rijden vaak wel toegestaan, afhankelijk van lokale wetgeving.

Oorzaken van visus 20/70

Naast aangeboren brekingsfouten (myopie, hyperopie, astigmatisme) kunnen oogziektes de visus doen dalen: diabetische retinopathie, maculadegeneratie, netvliesafscheiding, grijze staar en ooginfecties (tijdelijk).

Belang van vervolgonderzoek

Een visus van 20/70 is een aanleiding voor uitgebreid oogonderzoek om de onderliggende oorzaak te vinden en te behandelen. Regelmatige controles zijn essentieel, vooral bij progressieve aandoeningen.