Neuromusculaire vermoeidheid = onvermijdelijk bij duurzame inspanning. CNS + spierreacties leveren activeringssignalen. Vermoeidheid treedt op wanneer één mechanisme overbelast wordt.

Effecten

• Zware inspanning: werksnelheid daalt.
• Lichtere inspanning: zelfde tempo, maar hogere inspanningsbeleving → harteactivering, hogere bloeddruk/hartslag, meer zuurstofvraag.

Centraal vs. Periferaal

Periferaal: in spieren zelf (gemakkelijker te meten, meest bestudeerd). Centraal: hersenen signaleert slechter (Groeiend bewijs: deel prestatieverlies = centraal). Beide bijdragen, verhouding議.

Conditionering: systematisch overbelasten

Ongetrainde spieren → hogere relatieve moeilijkheid dagelijkse taken → meer vermoeidheid. Doel training: neuromusculair systeem dwingen aanpassen aan hogere niveaus → dagelijkse activiteiten worden minder stressvol.

Progressieve weerstandstraining = gouden standaard

Spieren tegen belasting die 90 sec beweegbaar is. Vrije gewichten/machines. Progressief: belasting moet stijgen na aanpassing. ACSM/AHA: gezonde volwassenen 2x/week alle grote spiergroepen.

Artsgoedkeuring verplicht

Regelmatige progressieve training benadrukt cardiovasculair systeem. Raadpleeg arts vóór start.