Een electrocardiograaf (ECG/EKG) meet de elektrische activiteit van het hart. De machine bestaat uit vier essentiële componenten die samenwerken voor een betrouwbare afdruk.

1. Elektroden (sensoren)

• Bipolaire elektrodén: Meet spanningsverschil tussen twee punten (bijv. beide polsen + linkerbeen = leads I, II, III).
• Unipolaire elektrodén: Meet spanningsverschil tussen een exploratoire elektrode en een referentiepunt (Wilson-centraal terminal). Omvatten limb-leads (aVR, aVL, aVF) en precordiale leads (V1–V6) op de borst.

2. Versterker (amplifier)

1. Bufferversetage: Stabiliseert het zwakke inkomende signaal (hoge impedantie).
2. Differentiele versterker: Versterkt het signaal ~100x, onderdrukt gemeenschappelijke modus storingen (bijv. netstoring 50 Hz).

3. Verbindingsdraden (leads/kabels)

Geleiden het signaal van de elektroden naar de versterker. Afgeschermd om interferentie te minimaliseren. Standaard 10- of 12-lead configuraties.

4. Uitgangsapparaat (recorder/display)

• Papierstreprecorder: Klassiek: thermisch papier met ruitjes (1 mm = 0,04 s; 1 mV = 10 mm).
• Digitale opslag/scherm: Moderne ECG's digitaliseren het signaal (A/D-conversie) voor opslag in EPD, analysealgoritmen, telecardiologie.
• Andere: Oscilloscoop (real-time), magnetische band (historisch).

Samenspel

Elektroden → Draden → Versterker → Recorder. Kwaliteit van elk onderdeel beïnvloedt de diagnostische waarde. Goede huidcontact (prep, gel) is cruciaal voor signaal-ruisverhouding.