De Health Insurance Portability and Accountability Act (HIPAA, 1996) beschermt privacy van persoonlijke gezondheidsinformatie (PHI) en garandeert verzekeringsdraagbaarheid bij bestaande aandoeningen bij baanverandering. De wet werkt, maar verhoogt ook administratieve lasten.

Geschiedenis en reikwijdte

Congres 1996, HHS standaarden 2002 (elektronische uitwisseling, privacy, beveiliging). Geldt voor gezondheidsplannen, clearinghouses, alle zorgverleners die PHI elektronisch verwerken.

Privacybescherming

Elke entiteit (artsenpraktijk, ziekenhuis, verzekeraar) moet strenge regels volgen om onbevoegde openbaaring te voorkomen. Uitwisseling voor claimverwerking mag, maar geen publieke vrijgave. Boetes: tot $50.000 per schending (HHS).

Minimale noodzakelijke informatie

Privacyregel: enkel de minimum benodigde informatie gebruiken/vrijgeven. Voorbeeld: arts stuurt niet heel dossier naar verzekeraar als één pagina volstaat.

Draagbaarheid van verzekering

Nieuw werkgeversplan mag dekking voor bestaande aandoeningen (diabetes, astma) niet uitsluiten. Vroeger wel mogelijk (Dept. of Labor). HIPAA verbiedt ook discriminatie op gezondheidsgeschiedenis, eerdere claims, genetische info.

Voordelen voor patiënten

• Eerste wettelijk recht om eigen medische dossiers in te zien, kopiëren, corrigeren.
• Werknemers beschermd tegen gebruik gezondheidsinfo voor werkbeslissingen.
• Bestaande aandoeningen geen belemmering meer voor baanverandering/verzekeringswissel.

Nadelen en kritiek

• Zeggere administratieve lasten voor artsen (AMA).
• Mini-industrie van compliance-bedrijven/consultants.
• Overmatige voorzichtigheid: artsen weigeren testresultaten te mailen (patiënt moet ophalen), ziekenhuizen eisen schriftelijke verzoeken voor telefonisch toegestane info.