De ademhaling is een vitaal proces dat continu wordt aangepast aan de zuurstofbehoefte en koolstofdioxide-afgifte van het lichaam. De 'normale' waarden variëren echter afhankelijk van leeftijd, gewicht, geslacht en activiteitsniveau. Hieronder een overzicht van de gemiddelde parameters en hoe ze worden berekend.

Basistermen

• Tidal volume (Vt): hoeveelheid lucht die per ademhaling in- en uitgeademd wordt (in milliliter).
• Ademhalingsfrequentie (F): aantal ademhalingen per minuut.

In rust probeert het lichaam een constant minuutvolume (Vt × F) te handhaven. Als Vt verandert, past F zich proportioneel aan, binnen fysiologische grenzen.

Gemiddelde waarden voor volwassenen in rust

Volgens de University of Virginia Health System ligt de normale rustfrequentie tussen 15 en 20 ademhalingen per minuut. Waarden boven 25 of onder 12 worden als abnormaal beschouwd. Het gemiddelde tidal volume is ongeveer 500 ml per ademhaling.

Formules gebaseerd op lichaamsgewicht

Anesthesiologen van de Universiteit van Wisconsin hanteren de volgende relaties:

• Zuigelingen: Vt = 6–8 ml/kg
• Volwassenen: Vt = 7 ml/kg

(1 kg = 2,2 lbs)

Gedetailleerde berekeningen (Cleveland Clinic Respiratory Institute)

Volwassenen (80–250 lbs, F = 8–18/min)

• Mannen: Vt = 466,969 + (2,4 × lb) – (26,342 × F)
• Vrouwen: Vt = 456,408 + (1,794 × lb) – (22,716 × F)

Als Vt bekend is, kan de formule worden omgeschreven om de bijbehorende frequentie te berekenen.

Kinderen (10–79 lbs, F = 8–25/min)

Vt = 14,137 + (3,470 × lb) – (6,861 × F) – geen geslachtsverschil.

Zuigelingen (6–9 lbs, F = 30–50/min)

Vt = 7,160 + (2,820 × lb) – (0,265 × F)

Ademhaling tijdens inspanning

Tijdens lichamelijke activiteit stijgen zowel frequentie als diepte sterk aan, afhankelijk van trainingsstaat en biochemie. Er zijn geen vaste 'normale' waarden voor inspanning; de variatie is groot en individueel.

Praktische toepassing

Deze formules worden gebruikt om ventilatorinstellingen te bepalen voor patiënten die niet zelfstandig kunnen ademen. Bij gezonde personen dienen de gemiddeldes als richtlijnen; afwijkingen vereisen klinische beoordeling.