Het bekken bestaat uit ilium, ischium en pubis – een ring die buikorganen, blaas, zenuwen en vaten beschermt. Bekkenfracturen ontstaan na hoog-energetisch trauma (verkeersongelukken, val) of laag-energetisch bij bejaarden met osteoporose. Revalidatie verloopt in fasen: stabilisatie, reductie/fixatie, fysiotherapie. Complicaties zijn reëel.

Tijdelijke externe fixatie

Gezien het risico op zaagweefsel-/orgaanschade en neurovasculaire letsels bij bekkenfracturen, stabiliseert een orthopedisch chirurg de botten vaak met een extern frame (stalen pennen, klemmen, stangen) terwijl traumachirurgen interne letsels behandelen.

Reductie en definitieve fixatie

Na stabilisatie volgt reductie: herstel van botuitlijning. Open reductie (directe manipulatie via incisie) of gesloten reductie (percutaan). Vervolgens fixatie: extern of intern (draden, pennen, schroeven, platen).

Fysiotherapie en mobilisatie

Vroege mobilisatie (zitten, staan, lopen met rollator/krukken) voorkomt complicaties. Ziekenhuisopname 3-7 dagen postoperatief voor fysio/ergotherapie. Thuisvervolg met progressieve belasting. Meld pijn of veranderingen aan arts/therapeut.

Complicaties

Diepe veneuze trombose (DVT) in bekken/dijvaten met longembolie-risico door langdurig liggen. Verhoogd risico op pneumonie bij langdurige bedrust. Therapeut geeft profylactische oefeningen.