Sinds de eerste bemande ruimtevluchten (1961) bestuderen wetenschappers de impact van gewichtloosheid op de mens. Langdurige missies onthulden ernstige gezondheidsrisico's: spierzwakte, botverlies en aerobe deconditionering, vergelijkbaar met maandenliggen. Oefening is de belangrijkste tegenmaatregel, net als op aarde.

Cardiovasculaire effecten

Op aarde helpt zwaartekracht bloed door het lichaam te pompen. In nul-g stroomt bloed naar romp en hoofd, wat 'puffy face syndrome' en gezwollen halsvaten veroorzaakt. Het hart hoeft minder te werken, wat de efficiëntie vermindert. Gecombineerd met verlies van circulatoire reflexen kan dit de bloeddrukregulatie verstoren. Oefening in gewichtloosheid helpt normale bloedstroom en bloeddruk handhaven.

Spier- en botverlies

Al na korte tijd in de ruimte verliezen benen calcium en spiermassa. Bots kunnen 10% van hun massa in de onderste ledematen verliezen; astronauten verliezen geschat 2% van totaal botmassa per maand (Canadian Space Agency).

Preventie en verbeterde training

Een zesmaandsstudie (Journal of Applied Physiology, 2009) toonde aan dat het toenmalige trainingsprogramma (5 uur/week loopband/fietsergometer + iRED) onvoldoende was: bemanningsleden verloren gemiddeld 15% spiermassa en 20-30% spierkracht. Onderzoeker Scott Trappe (Ball State University) adviseert zwaardere krachttraining en hogere intensiteit.