Hypercalciëmie, een te hoge calciumconcentratie in het bloed (boven 10,4 mg/dL), kan ongemerkt blijven of een reeks klachten veroorzaken. De meest voorkomende symptomen zijn vermoeidheid, concentratieproblemen, verhoogde plasfrequentie, verminderde eetlust, extreme dorst, misselijkheid, braken en obstipatie. Bij zeer hoge waarden (boven 18 mg/dL) kan het leiden tot nierschade, shock en levensbedreigende situaties.

Invloed op de nieren

De nieren filteren overtollig calcium uit het bloed. Bij langdurige of extreme hypercalciëmie kunnen ze overbelast raken en schade oplopen die niet herstelbaar is. Kennelijk worden nierstenen, verhoogde nachtelijke urineproductie, flankpijn en extreme dorst gezien. Calciumafzettingen in de nieren kunnen leiden tot nefrogene diabetes insipidus, waarbij de nieren urine niet meer kunnen concentreren. Dit resulteert in overmatige vochtverlies en dorst. Volgens de Cleveland Clinic ervaart ongeveer 20% van de patiënten met hypercalciëmie deze klachten.

Maag-darmklachten

Buikpijn, obstipatie, misselijkheid, braken en appeetverlies zijn veelvoorkomend. Deze worden mede veroorzaakt door uitgedroogdheid ten gevolge van verhoogde urineproductie. Daarnaast kan hypercalciëmie de maagzuurproductie stimuleren, wat misselijkheid en braken verergeren kan.

Cardiovasculaire effecten

Calcium is essentieel voor een goede hartslag, maar een overschot kan aritmieën, hypertensie en vaatverkalking veroorzaken. Nierschade door hoge calciumwaarden kan de bloeddrukregulatie storen, en vaatvernauwing door calciumafzettingen draagt bij aan verhoogde bloeddruk.

Zenuwstelsel en spieren

Calcium speelt een sleutelrol in zenuwgeleiding en spiercontractie. Een te hoog niveau kan leiden tot spiertrekkingen, spierzwakte en atrofie. Psychische klachten zoals vermoeidheid, depressie, angst, irritabiliteit en concentratieproblemen zijn gebruikelijk. Bij waarden boven 12 mg/dL kunnen verwarring, dementie, geheugenverlies en zelfs coma optreden. Hoofdpijn kan een gevolg zijn van uitgedroogdheid.

Skeletklachten

Botpijn, lengteverlies, fracturen, verhoogde wervelkolomkromming en schouderafbuiging kunnen wijzen op calciumafscheidende tumoren in het bot of op botmassa-afname.