Skeletspieren reageren op twee tijden: acute (tijdens/kort na training) en chronisch (langetermijn door consistent training). Chronische aanpassingen voortkomen uit herhaalde acute veranderingen en blijven bestaan.

Acute reacties

Zure ophoping: vermoeidheidsmetabolieten accumuleren: anorganisch fosfaat, ammoniak, waterstofionen (H+). H+ verlaagt pH → zuurder milieu = melkzuur → brandend gevoel → spiervermoeidheid.
Energie-uitputting: Creatinefosfaat (CP) en glycogeen = directe brandstof. ATP = directe energiebron voor contractie, maar kleine voorraad. CP → creatine + fosfaat → meer ATP. Bij voortgezette training: CP & glycogeen dalen. Glycogeenherstel: uren tot dagen.

Chronische aanpassing: hypertrofie

Primaire chronische reactie = spierhypertrofie (toename dwarsdoorsnede vezels). Vergelijkbaar met roosterwerk: grotere dwarsdoorsnede = meer kracht/kracht. Weerstandstraining verhoogt eiwitsynthese in vezels. Langdurig → verhoogde CP-capaciteit → vermoeidheid vertraagt.

Spiervezeltypering

Type I (langzaam-samentrekkend): duuractiviteit. Type II (snel-samentrekkend): snelle/krachtige korte bewegingen. Consistent training: Type I constant, Type II% ↑. Nieuwe vezels = Type IIa (kenmerken van beide).