Wat is zoutgras?

Zoutgras (Distichlis spicata) en het zeldzamere zoutgras van Palmer (D. palmeri) zijn grove, winterharde grassen die wijdverspreid in Noord-Amerika groeien. Eeuwenlang dienen ze in sommige gebieden als voedselbron en worden nu soms als gezonder graanvervanger vermarkt.

Voedingsprofiel

Volgens livestrong.com levert een portie zoutgras naar verluidt 800 calorieën. De US Forest Service noemt het 'redelijk rijk aan eiwit'. Studies tonen wisselende ruwe eiwitwaarden: ~8% in bloeiende planten in Dakota (vroeg augustus), dalend van 15% tot 5% in Utah (april-juli). De calorische waarde blijft relatief constant gedurende de levensfasies.

Zouttolerantie als unieke eigenschap

Zoutgras groeit in barre, zoute bodems dankzij gespecialiseerde klieren die zuchten uitscheiden. Het kan zich in extreme zoutcondities manifesteren als lage, klonterende vegetatie. Het groeit van Atlantische kweldermoerassen tot Pacific Northwest kustgebieden.

Ethnobotanisch gebruik

Inheemse volkeren oogstten zoutgras als voedsel. De Cocopah-indianen plukten Distichlis palmeri in de Coloradodelta (1885: 40.000-50.000 hectare). Chumash en Temalpakh gewonnen zout als kruid uit de plant.

Moderne toepassingen: graanvervanger en veevoer

Commerciële cultivars van Palmers zoutgras (zoals NyPa WildWheat) worden als tarwevervanger vermarkt: rijk aan vezels, zemelen, essentiële aminozuren, glutenvrij en laag in fytaten (die mineralenopname kunnen hinderen). Ook als veevoer is er groeiende interesse: eenden, pronghorns en vee eten zoutgras, vooral later in het seizoen wanneer andere voer opgedroogd is. Het is vaak de belangrijkste zomervoerbron voor vee in Amerikaanse zoutmoerassen.