Zure refluxziekte (GERD) wordt vaak gediagnosticeerd op basis van symptomen, maar voor een definitieve diagnose of bij onduidelijke gevallen zijn geavanceerde tests beschikbaar. Deze vallen in drie categorieën: endoscopie, radiologie en pH-bewaking.

Endoscopisch onderzoek

Een endoscoop (dunne buis met camera) wordt via mond of neus ingebracht. De standaardtest (EGD) onderzoekt slokdarm en maag op zuurschade. Een nieuwere techniek, transnasale oesofagoscopie (TNE), gebruikt een ultradunne buis (spaghettidikte) via de neus – geen sedatie nodig door minimale braakreflex. Bij beide technieken kunnen biopsieën genomen worden voor microscopisch onderzoek (uitsluiten kanker, bevestigen refluxschade).

Radiologische tests: bariumzwaluw en GI-serie

De patiënt drinkt bariumhoudende vloeistof; röntgenfoto's volgen het pad. Bij een bariumzwaluw (esofagram) wordt de slokdarm bekeken; bij een bovenste GI-serie ook maag en dunne darm. Reflux is zichtbaar als barium terugstroomt, maar afwezigheid van reflux tijdens de test sluit GERD niet uit. Wel kunnen vernauwingen of blokkades ontdekt worden.

Slokdarm-pH en impedantiemeting: de gouden standaard

Alleen pH-meting meet direct zuurterugvloeiing. Twee methoden:

• Katheter-gebaseerd (24u): katheter via neus in onderste slokdarm, aangesloten op registratieapparaat. Patiënt houdt dagboek van maaltijden/symptomen.
• Draadloos (48u): tijdens endoscopie wordt een zuurgevoelige capsule in de slokdarm geplaatst. Metingen naar draagbaar apparaat. Comfortabeler, langer meetwindow, nauwkeuriger beeld.

Impedantie-pH (alleen via katheter) detecteert zowel zure als niet-zure reflux (bijv. galzuur). Dit is nauwkeuriger dan pH alleen, ideaal voor patiënten met symptomen ondanks medicatie (vaak zwak zure reflux).

Faryngeale pH-meting

Vergelijkbaar met slokdarm-pH, maar sensor in keelholte (via neus, 24u). Gebruikt voor diagnostiek van laryngofaryngeale reflux (LPRD). Er is discussie onder experts over de drempel voor abnormale reflux in de keel.