Onderdiagnose: een groot probleem

2008: >6 mln VS-ongeïdentificeerde diabetici (Endocrine Society). ~30% ongediagnosticeerd. Oorzaak: diagnostische complexiteit. Betere criteria/methoden nodig voor vroege detectie & juiste behandeling.

Probleem 1: Ongestoorde glucosetolerantie (IGT) definie

US National Diabetes Data Group / WHO / IDF: IGT = verhoogde nuchtere glucose (boven normaal, onder diabetisch). Maar: weinig bewijs dat IGT-cutoff categorisch voorspelt voor vol-blown diabetes. Progressie niet gegarandeerd.

Probleem 2: Geen geglobaliseerde diagnostische criteria

ADA ≠ WHO waarden voor diabetesdefinitie. Persoon kan diabeticus zijn per ADA, maar niet per WHO. Ook: diagnostische testmethoden niet gestandaardiseerd. HbA1c (glucose aan hemoglobine over maanden) niet officieel erkend als categorische diagnostiek (Endocrine Society). Noodzaak: universeel geaccepteerde criteria.

Probleem 3: Onduidelijke definitie 'normale' nuchtere glucose

ADA: nuchter <5,6 mmol/L. WHO: <6,1 mmol/L. Geen universele standaard → twijfel over diagnostische nauwkeurigheid. Oplossing: statistische data voor normaalbereik definiëren.

Probleem 4: Nuchtere testen missen vroege diabetes

Meest gebruikte test: nuchtere glucose ≥126 mg/dL = diabetes (Univ Maryland). Maar: patiënt die net gegeten heeft → condition niet gedetecteerd als nog niet vergevorderd. Oplossing: HbA1c test (geen vasten nodig) → hogere diagnostische nauwkeurigheid, vrogere detectie (ADA).