De Body Mass Index (BMI) categoriseert gewicht en is een betere vetschatting dan alleen gewicht. Artsen gebruiken het individu; de CDC volgt nationale trends via de mediaan BMI – de middelwaarde waarbij de helft erboven en de helft eronder ligt.

BMI-berekening (US)

BMI = [gewicht (pond) / lengte (inches)²] × 703.
Voorbeeld: 65 inch, 140 pond → 140 / (65×65) × 703 = 23,3.

Categorieën

• <18,5: ondergewicht
• 18,5-24,9: gezond
• 25-29,9: overgewicht
• ≥30: obesitas

Risico's (hartziektes, diabetes, sterfte) nemen toe boven BMI 21 (Harvard).

Mediaan BMI in de VS (NHANES 2009-2010)

• Mannen >20 jaar: 27,8
• Vrouwen >20 jaar: 27,3

Beide in 'overgewicht'. In 2000 was de mediaan nog 26,8 voor beiden – duidelijke stijging.

Mediaan ≠ gemiddelde: gemiddelde (leeftijdsgecorrigeerd) was 28,7, hoger door extreme waarden aan de bovenkant (veel obesitas).

Ideale mediaan BMI

WHO: voor optimale volksgezondheid zou de mediaan tussen 21-23 moeten liggen. Individueel: streef naar 18,5-24,9 om risico's (hoge bloeddruk, cholesterol, diabetes, hartziektes, beroerte) te minimaliseren.

BMI verbeteren: tweesporenbeleid

1. Dieet: vezelrijk, groenten, fruit, volle granen, magere eiwitten, weinig verwerkt, suiker, verzadigd vet.
2. Bewegen: al 2-3× per dag 20 min wandelen kan gewichtsverlies starten.

Bruikbaarheid en beperkingen

BMI is handig voor populatietrends (obesitas VS: 13% in 1962 → 36% in 2010). Maar: scheidt niet vet/spieren (sporters = 'overgewicht'), negeert vetverdeling (buikvet risicovoller), minder betrouwbaar bij ouderen. Tailleomtrek of huidplooimeting kunnen aanvullend zijn.